Długosz królewski Osmunda regalis występuje na niżu Polski, na wyżynach i w niższych położeniach górskich ma nieliczne, rozproszone stanowiska. Od 1946 r. objęty jest ścisłą ochroną prawną.

Jest to niewątpliwie jedna z najbardziej efektownych paproci, rosnących w Polsce. Tworzy duże kępy trzykrotnie pierzasto podzielonych liści i regularnych, całobrzegich odcinkach, żywozielone w sezonie wegetacyjnym i złote do miedzianych jesienią. W górnej części liścia w odpowiednich warunkach siedliskowych na dojrzałych paprociach pojawiają się części zarodnionośne liści – pozbawione chlorofilu zgrupowania zarodni. Zarodniki długoszy zawierają chlorofil i są mają stosunkowo małą trwałość. Po wysypaniu zarodników części zarodnionośne przyjmują kolor cynamonowy. Gametofity długosza są wyjątkowo duże – mogą osiągać długość do3(5) cm i stąd pochodzi polska nazwa tej rośliny. naturalnym siedliskiem długosza są zabagnione lasy olchowe, tzw. olsy, oraz torfowiska.

Okazy długosza mogą żyć nawet powyżej 100 lat i osiągać imponujące rozmiary: stare kępy wyrastające z porozgałęzianych kłączy dorastają do do 1.8-2 m wysokości i 4 m szerokości.