Paprotnice Cystopteris to paprocie o delikatnych, cienkich liściach, wymagające stosunkowo wysokiej wilgotności powietrza. Wszystkie notowane w Polsce gatunki są pierwotnie związane z siedliskami naskalnymi lub zawierającymi w podłożu rumosz skalny i wszystkie występowały tylko w górach. Obecnie paprotnica krucha Cystopteris fragilis pojawia się także na starych murach z wapienną zaprawą. Pozostałe gatunki nie pospolitują się i pozostają górską arystokracją.

1. Liście o zarysie wydłużonym, wąsko trójkątnym, lub lancetowatym

2. Końcówki listków o wierzchołkach okrągłych; skały zasadowe i mury – C. fragilis

2*. Końcówki listków o wierzchołkach wciętych; skały wapienne, Tatry – C. regia (C. alpina)

1*. Liście szerokotrójkątne z wyraźnym, długim ogonkiem

2. Najniższy odcinek II rzędu, najbliższy osi liścia (równoległy do osi liścia) dłuższy lub równy sąsiednim – C. montana

2*.Najniższy odcinki II rzędu, najbliższy osi liścia (równoległy do osi liścia) wyraźnie krótszy od sąsiednich – C. sudetica